از هم گسیخته

خواهد آمد. مرگ، چشمان تو را خواهد داشت.

درست به یاد نمیارم. احتمالا کلاس دوم بودم که این کتاب رو هدیه گرفتم. کوچیکتر شاید؛ اما بزرگتر نبودم. تو در تو تا شده بود. کتابی که کتاب نبود. بزرگ بود. قد خودم بود. اولش جذب شکل عجیبش شده بودم؛ اما کم‌کم احساس خاصی نسبت بهش پیدا کردم. اون شعر تاریک، اون تصویر موهوم، اسیر غمش شده بودم. نمیدونم الان کجاس. نمیدونم چه بلایی سرش اومده. یادم نمیاد آخرین بار کی دست گرفتم و خوندمش؛ اما هنوز که هنوزه گاهی ناخودآگاه زیر لب میگم دخترای ننه دریا رو خاطرخوان پسرام.

پسرای ِ عموصحرا، لب ِ دریای ِ کبود

زیر ِ ابر و مه و دود

شبو از راز ِ سیا پُر می‌کنن،

توی ِ دریای ِ نمور

می‌ریزن اشکای ِ شور

کاسه‌ی ِ دریارو پُردُر می‌کنن.

دخترای ِ ننه‌دریا، تَه ِ آب

می‌شینن مست و خراب.

نیمه‌عُریون تن ِشون

خزه‌ها پیرهن ِشون

تن ِشون هُرم ِ سراب

خنده‌شون غُل‌غُل ِ آب

لب ِشون تُنگ ِ نمک

وصل ِشون خنده‌ی ِ شک

دل ِشون دریای ِ خون،

پای ِ دیفار ِ خزه

می‌خونن ضجه‌کنون:

«ــ پسرای ِ عموصحرا لب ِ تون کاسه‌نبات

صدتا هجرون واسه یه وصل ِ شما خمس و زکات!

دریا از اشک ِ شما شور شد و رفت

بخت ِمون از دَم ِ در دور شد و رفت.

راز ِ عشقو سر ِ صحرا نریزین

اشک ِتون شوره، تو دریا نریزین!

اگه آب شور بشه، دریا به زمین دَس نمی‌ده

ننه‌دریام دیگه مارو به شما پس نمی‌ده.

دیگه اون‌ وخ تا قیامت دل ِ ما گنج ِ غمه

اگه تا عمر داریم گریه کنیم، باز کمه.

پرده زنبوری ِ دریا می‌شه بُرج ِ غم ِمون

عشق ِتون دق می‌شه، تا حَشر می شه هم‌دَم ِمون!»

مگه دیفار ِ خزه موش نداره؟

مگه موش گوش نداره؟ ــ

موش ِ دیفار، ننه‌دریا رو خبردار می‌کنه:

ننه‌دریا، کج و کوج

بد دل و لوس و لجوج،

جادو در کار می‌کنه. ــ

تا صداشون نرسه

لب ِ دریای ِ خزه،

از لجش، غیه‌کشون ابرا رو بیدار می‌کنه:

اسبای ِ ابر ِ سیا

تو هوا شیهه‌کشون،

بشکه‌ی ِ خالی ِ رعد

روی ِ بوم ِ آسمون.

آسمون، غرومب‌غرومب!

طبل ِ آتیش، دودودومب!

نعره‌ی ِ موج ِ بلا

می‌ره تا عرش ِ خدا;

صخره‌ها از خوشی فریاد می‌زنن.

دخترا از دل ِ آب داد می‌زنن:

 «ــ پسرای ِ عموصحرا!

دل ِ ما پیش ِ شماس.

نکنه فکر کنین

حقه زیر ِ سر ِ ماس:

ننه‌دریای ِ حسود

کرده این آتش و دود!»

پسرا، حیف! که جز نعره و دل‌ریسه‌ی ِ باد

هیچ صدای ِ دیگه‌یی

به گوشاشون نمیاد!

- احمد شاملو

پ‌ن : تصویر متعلق به من نیست. شبیه میز تحریر اون دورانم بود پس همین رو گذاشتم. بالتبع مشکل قاب‌بندیش هم تقصیر من نیست. این وسط نمیدونم چرا یاد فرهاد و هفته‌ی خاکستری افتادم.