از هم گسیخته

گاه می‌اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می‌گوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی می‌شنوی، روی تو را

کاشکی می‌دیدم

شانه بالا زدنت را

بی‌قید

و تکان دادن دستت که

مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که

عجیب! عاقبت مرد؟

افسوس

کاش می‌دیدم

- حمید مصدق

صدای اذان میاد. یاد این شعر افتادم. فکر کنم ۹ سالی میشه که بی‌وقفه توی سرم تکرار میشه. یکی از اسمایی که واسه‌ی اینجا تو ذهنم بود هم همین بود. آبی، خاکستری، سیاه. شاید شبیه خودم.