از هم گسیخته

از دور که نگاه کنی، من هیچ‌وقت تنها نبودم. از نزدیک اما داستان چیز دیگه‌ای بود. یکی گفت اگر تنهایی رو دوست داری یعنی به اندازه‌ی کافی تنها نبودی، و چقدر راست می‌گفت. امیدوارم با نوشتن آدم‌هایی رو پیدا کنم که شبیه خودم هستن تا شاید تنهایی رنگ ببازه.

راستی

تو از این تنهایی خسته نشدی؟

و این منم

زنی تنها

در آستانه‌ی فصلی سرد

در ابتدای درک هستی آلوده‌ی زمین

و یأس ساده و غمناک آسمان

و ناتوانی این دستهای سیمانی

شما اگر مشکلی با فمنیسم، جنبش‌های مبارزه با تبعیض نژادی مثل "جان سیاه‌پوستان مهم است" و قضیه‌ی فلسطین دارید، می‌تونید مطمئن باشید که جنگتون نه برای آزادی و عدالت که در واقع جنگ قدرته.

شما اگر دلیل بی‌احترامیتون به آدم‌ها صرفا مذهبی یا غیرمذهبی بودنشونه، نه آزاده هستید نه عدالت‌طلب.

حوصله‌ی ادعاهای پوچتون رو ندارم. بلاک کنید.

رفتم توی حیاط دنبالش بگردم ببینم چیزی خورده یا نه. پیداش نکردم. فکر کردم پرواز کرده خوشحال شدم. یهو چشمم خورد به گربه‌ای که از بچگیش میاد توی حیاط بهش غذا میدیم. دیشب توی حیاط نبود. الان دیدم پشت نخل نشسته. دیدم داره یه چیزی میخوره. رفتم جلوتر دیدم خون و پر و بدن نصفه‌ی همون پرنده جلوشه. پدرسوخته من به تو جیگر و ماهی نمیدادم که پرنده‌ی بدبختی که حتی نمیتونه پرواز کنه رو بخوری. تقصیر من بود باید میاوردمش داخل. نمیخواستم بهش دست بزنم. فکر میکردم شوکه شده اگه لمسش کنم و بیارمش داخل بیشتر اذیت میشه. فکر میکردم صبح زود خودش میره. اون گربه شبیه تمام چیزاییه که دوستشون دارم. این پرنده شبیه قلب احمق منه که نمیتونه از خودش دفاع کنه و عاشق چیزهایی میشه که برای دریدنش خلق شدن. من عاشق اون گربه بودم. حالا حتی دلم نمیخواد نگاهم بهش بیفته.

یه پرنده نشسته توی حیاط و چسبیده به دیوار. نمیدونم یاکریمه یا قمری یا چی. تکون نمیخوره حتی وقتی بهش نزدیک میشی هم پرواز نمیکنه. براش آب و غذا گذشتم بازم تکون نخورد. ثابت نشسته و زل زده به یه جایی که نمیدونم کجاست. بدنش یکم میلرزه. دلم میخواد بشینم کنارش و بهش بگم منم همینطور. دلم میخواد بشینم کنارش و تا صبح گریه کنم. اگه صبح ببینم مرده چی؟ کاش یه چیزی بخوره کاش نمیره. کاش منم یه پرنده بودم.